Knutselactiviteit: poppetje maken van een speelkaart

speelkaartpoppetje knutselwerkje kinderboekenweek 2013 sport en spel 570Alice ontmoet in Wonderland onder andere een pak levende speelkaarten. Die hebben een hoofd, armen en benen, en gedragen zich als mensen. Tijdens de kinderboekenweek 2013 over sport en spel is het leuk om het verhaal te lezen of voor te lezen, en speelkaarten-poppetjes te …maken.

Voor de romp van het poppetjes gebruik je een gewone speelkaart. De armen en benen maak je door lange stroken van een gekleurd A4-vel te vouwen tot een harmonica en deze aan de kaart te plakken met lijm. Voor het hoofd gebruik je dik papier waarop je een gezichtje tekent en dat uitknipt. Het kaartpoppetje op de foto heeft een petje dat gemaakt is van een stukje zwart papier.Na de onderstaande foto van het poppetje in een rozenstruik, volgt een gedeelte uit het boek Alice in Wonderland.

schoppen vijf speelkaartpoppetje in rozen 570

Vlak bij de ingang van de tuin stond een grote rozenboom. De rozen die eraan groeiden waren wit, maar drie tuinlieden waren bezig ze rood te verven. Alice vond dit hoogst merkwaardig en kwam dichterbij om naar hen te kijken. Toen ze vlak bij hen was, hoorde ze een van hen zeggen: ‘Pas toch op, Vijf! Je spat me helemaal vol met verf!

‘Ik kon er niets aan doen’, mopperde Vijf. ‘Zeven stootte tegen mijn elleboog.’
Daarop keek Zeven op en zei: ‘Goed hoor, Vijf! Geef een ander maar weer de schuld!’
‘Hou jij je mond maar!’ zei Vijf. ‘Ik hoorde de Koningin gisteren nog zeggen dat je eigenlijk onthoofd zou moeten worden!’

‘Waarom?’ zei degene die als eerste had gesproken.
‘Dat gaat jou niets aan, Twee’ zei Zeven.
‘Ja, het gaat hem wel aan!’ zei Vijf ‘En ik zal het hem vertellen ook – het was omdat hij de kok tulpenbollen bracht in plaats van uien.’

‘Zeven gooide zijn kwast neer en begon met: ‘Welja, over onrechtvaardig gesproken …’ toen zijn blik toevallig op Alice viel die naar hen stond te kijken en hij plotseling zweeg. De anderen keken ook om en ze maakten allemaal een diepe buiging.

‘Zoudt u me willen vertellen,’ vroeg Alice een beetje verlegen, ‘waarom u die rozen verft?’
Vijf en Zeven zeiden niets, maar keken naar Twee. Twee begon op gedempte toon: ‘Nou, ziet u juffrouw, het zit zo dat dit een rode rozenboom had moeten zijn en we hebben per ongeluk een witte geplant. En als de koningin dat zou ontdekken, zouden we allemaal worden onthoofd. Dus u begrijpt, juffrouw, we doen ons best om voor zij komt …’

Op dat ogenblik riep Vijf, die ongerust aan de andere kant van de tuin had staan kijken: ‘De Koningin! De Koningin!’ en de drie tuinlieden wierpen zich dadelijk plat op hun gezicht.   Er klonken vele voetstappen en Alice keek rond, benieuwd naar de Koningin.

Eerst kwamen er tien soldaten die klaveren droegen; ze hadden allemaal dezelfde vorm als de drie tuinlieden, langwerpig en plat, met handen en voeten aan de hoeken. Daarna kwamen de tien hovelingen. Zij waren getooid met ruiten en liepen twee aan twee, net als de soldaten. Zij werden gevolgd door de koningskinderen. Het waren er tien en de schatjes kwamen vrolijk hand in hand aanhuppelen, twee aan twee. Zij waren allemaal getooid met harten.

Daarna kwamen de gasten, voornamelijk koningen en koninginnen, en in hun gezelschap herkende Alice het witte Konijn; hij praatte snel en zenuwachtig terwijl hij glimlachte om alles wat gezegd werd, en liep langs zonder haar op te merken. Toen volgede de Hartenboer, die de kroon van de Koning droeg op een roodfluwelen kussen. De prachtige stoet werd gesloten door de Hartenkoning en de Hartenkoningin.

Alice in Wonderland Lewis Carroll

KLIK HIER OM ALICE IN WONDERLAND TE BESTELLEN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *